Therapy Meets Spirituality: A Psycho-Spiritual Discussion – Part 3: Seeing the World as It is

/
/
/
40 Views

[ad_1]

Ε: Πώς αρχίζει κανείς να ασκείται ψυχοπνευματικά;

R: Με τον ίδιο τρόπο που ξεκινά κανείς σε οποιοδήποτε πνευματικό μονοπάτι, στις διπλές καταστάσεις αμφιβολίας και πίστης από όπου αμφισβητείτε τα παντα, και υιοθετήστε την υπόθεση ότι ο κόσμος που βλέπετε δεν είναι ο κόσμος όπως είναι, αλλά απλώς ο αντικειμενικός κόσμος της εσωτερικής ζωής κάποιου που προβάλλεται προς τα έξω ως η δική του ερμηνεία του κόσμου. Όταν εγκαταλείπετε την περιγραφή, τη γνώμη και την κατανόηση και συνειδητοποιείτε ότι δεν χρειάζεται να αναλάβετε μια θέση σε σχέση με άλλα η ενόραση ξημερώνει μέσα σου ότι δεν είσαι ξεχωριστός από τίποτα άλλο.

Ε: Αλλά αν δεν είστε χωρισμένοι με τίποτα άλλο, πώς θα ζούσατε;

R: Σε συμφωνία και αλήθεια, έξω από την κεντρική καρδιά της συμπόνιας για όλες τις ζωντανές μορφές που προκύπτουν στη συνείδηση. Βλέπετε ότι ο κόσμος δεν είναι όπως τον βλέπουμε. είναι πραγματικά πολύ διαφορετικό από τον σχετικό, υλιστικό, φαινομενικό τρόπο που το βλέπουμε.

Ε: Δηλαδή όταν το βλέπουμε έτσι είμαστε χαρούμενοι;

R: Ναι, αλλά όχι με τον τρόπο που σκέφτεστε την ευτυχία από τη σχετική σκοπιά, που είναι η ευτυχία ισορροπημένη, ή σε αντίθεση, με τη δυστυχία, τη δυστυχία, την κατάθλιψη και ούτω καθεξής. Αυτή είναι μια ευτυχία που δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες.

Ε: Δηλαδή δεν σχετίζεται με ικανοποίηση ή εκπλήρωση επιθυμιών;

R: Η ευτυχία είναι μια στάση, ένας τρόπος προσέγγισης του κόσμου και συνάντησης γεγονότων γνωρίζοντας ότι όλα βασικά είναι όπως θα έπρεπε. Η ταλαιπωρία είναι ουσιαστικά δύο ποικιλιών — συνειδητή και ασυνείδητη. Στην ασυνείδητη ταλαιπωρία δεν συνειδητοποιούμε ότι η προσκόλληση μας στις περιστάσεις, θετικές ή αρνητικές, είναι η θεμελιώδης αιτία του πόνου. Διαιωνίζουμε τον πόνο παραμένοντας προσκολλημένοι στις συνθήκες, και αυτές οι συνθήκες θα αλλάξουν — πρέπει αλλαγή αναπόφευκτα — γιατί αυτή είναι η φύση της ζωής. Η αλλαγή είναι εγγενής στη ζωή και είμαστε ανίκανοι να το αλλάξουμε αυτό. Αλλά αν μπορούμε να αγκαλιάσουμε τον πόνο και να δούμε ότι είναι το μέσο για την προσωπική μας απελευθέρωση, αφαιρούμε το «τσίμπημα» από αυτό και το συναντάμε ευτυχώς. Ό,τι κι αν συμβεί, είμαστε ουσιαστικά σε επαφή με τον αληθινό μας εαυτό και αυτός ο αληθινός εαυτός υπάρχει μέσα σε μια θεμελιωδώς ευτυχισμένη συνθήκη.

Ε: Μπορεί αυτή η ευτυχία να θεωρηθεί ως στόχος της ψυχο-πνευματικής ψυχοθεραπείας;

Ρ: Ίσως, αλλά τελικά δεν πρέπει να υπάρχει κανένας στόχος πέρα ​​από το να είσαι όπως είσαι…

Ε:…και τότε θα δείτε τον κόσμο όπως είναι.

Ρ: Ναι, ακριβώς! Θα δείτε τον κόσμο όπως είναι.

[ad_2]

Source by Richard G Harvey

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

This div height required for enabling the sticky sidebar