Πνευματικότητα και Πνευματικότητα – Ορισμός

/
/
/
99 Views

[ad_1]

Η πνευματικότητα, που συχνά παρεξηγείται ως έννοια, ορίζεται εύκολα ως – να εργάζεσαι για να είσαι αληθινό και αυστηρό πνευματικό ον που σχετίζεται με τον Θεό ή ανάπτυξη πνευματικής ύπαρξης. Το υψηλότερο πνευματικό επίτευγμα ποτέ είναι κάποιος που έχει αναπτύξει την αληθινή θεϊκή του ύπαρξη σε σημείο που το πνεύμα του/της είναι ίσο με το άγιο πνεύμα του Θεού.

Η πνευματικότητα είναι η επιστήμη που σχετίζεται με τον Θεό για την ανάπτυξη ή την απελευθέρωση του εσώτερου όντος που δημιουργήθηκε από τον Θεό – ο πυρήνας όλων μας «κατασκευασμένοι κατ’ εικόνα Θεού».

Η αληθινή πνευματικότητα που σχετίζεται με τον Θεό επιτυγχάνεται μέσω της επιστημονικής εφαρμογής πνευματικών διδασκαλιών και πνευματικών τεχνικών που επιτρέπουν στο εγώ να εξαφανιστεί στη φωτιά της θεϊκής αγάπης και το πνεύμα προσανατολισμένο στο εγώ, καλύτερα αποκαλούμενο διάνοια, για να αντικατασταθεί από το Άγιο Πνεύμα. Τέτοιες αληθινές πνευματικές διδασκαλίες μπορούν να επηρεαστούν μόνο από μια αληθινή σύνδεση με τον εσώτερο εαυτό μας. Εφόσον όλη η ανθρωπότητα είναι δημιούργημα του Θεού. κάθε άνθρωπος έχει κάποια στιγμή την παρόρμηση να αναπτύξει ξανά την καταπιεσμένη πνευματικότητά του. Η πνευματικότητα είναι η αληθινή μας φύση και η πνευματική ανάπτυξη είναι ο πιο άμεσος τρόπος για λύσεις αγάπης και ειρήνης σε όλη τη δημιουργία. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι μόνο αγάπη, γιατί η αγάπη δημιουργεί, όλα τα άλλα καταστρέφουν. Εάν η Αγάπη δημιουργεί και ο Θεός τόσο μας αγάπησε, δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, επομένως ξέρουμε ότι ο Θεός αγαπά μόνο. Η αγάπη δεν μπορεί να συνυπάρχει με καμία άλλη προϋπόθεση ταυτόχρονα, επομένως ο Θεός είναι μόνο αγάπη.

Το μεγάλο σφάλμα με το να είσαι σε ανθρώπινη μορφή έναντι πνευματικής μορφής (όπως είναι ο Θεός) είναι ότι έχουμε αυτό το κατασκεύασμα που ονομάζεται «εγώ» για να το αρπάξουμε…το εγώ είναι απαραίτητο για να πλοηγηθούμε στις αντιξοότητες της ζωής. Ωστόσο, το εγώ είναι αυτό που μας βάζει σε μπελάδες. Έτσι ήρθαμε από πνευματική μορφή και σχηματίσαμε ένα εγώ για να αρπάξουμε τις ανθρώπινες απαιτήσεις σε αυτό το μέρος που ονομάζεται «γη».

Όλη η ζωή στη γη εξυπηρετεί μόνο τον ένα και μοναδικό σκοπό να αναπτύξουμε ξανά την πνευματικότητά μας στο σημείο να είμαστε απαλλαγμένοι από πνευματική άγνοια, απαλλαγμένοι από εγωιστικά ή καταστροφικά πρότυπα συμπεριφοράς, ελεύθεροι να επιστρέψουμε στο αιώνιο σπίτι μας στον Θεό. Η αληθινή πνευματικότητα οδηγεί πάντα στην ελευθερία στον Θεό.

Οτιδήποτε άλλο εκτός από την ανάπτυξη που σχετίζεται με τον Θεό δεν πρέπει ποτέ να ονομάζεται πνευματική ή πνευματικότητα. Πολλές ανθρώπινες εξελίξεις οδηγούν σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις – μακριά από τον Θεό! Λατρεύοντας είδωλα, για παράδειγμα, και απεικονίζοντας τον Θεό ως Θεό που τιμωρεί, ο οποίος στέκεται με ένα φύλλο ελέγχου παρακολουθώντας κάθε παράβαση μας και μας στέλνει στην κόλαση εάν ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος ή εξωφρενικός.

Η πρόθεση της θρησκείας ή των εκκλησιών είναι να υποστηρίξουν, να προωθήσουν ή να διδάξουν την αληθινή πνευματικότητα μεταξύ όλων. Αυτό έχει αποτύχει σε πολλές θρησκείες. Η ανάπτυξη της πνευματικότητας που σχετίζεται με τον αληθινό Θεό είναι υπό την άμεση επίβλεψη του Θεού και απαλλαγμένη από οποιαδήποτε θρησκεία ή εκκλησία. Ενώ ορισμένες εκκλησίες μπορεί να έχουν πνευματικές ομάδες που έχουν αληθινές πνευματικές διδασκαλίες – οι περισσότερες έχουν ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό κατάχρηση διδασκαλιών με γνώμονα το εγώ – όπως ο Θεός τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Η ανάπτυξη της αληθινής πνευματικότητας είναι απαλλαγμένη από οποιαδήποτε εκκλησία ή θρησκεία – ο Θεός δεν έχει θρησκεία – ο Θεός είναι Άγιο Πνεύμα!

Η τελική θεραπεία του πνεύματος γίνεται όταν γίνεται ένα με τον Θεό ως αποτέλεσμα της σωστής πνευματικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι η αληθινή πνευματικότητα επιτυγχάνεται μετά την ενότητα με τον Θεό. Αυτό το επίπεδο πνευματικής σύνδεσης με τον Θεό αποδίδεται γενικά σε Γκουρού ή σε ένα Αβατάρ. Ωστόσο, πιστεύω ότι μπορεί κανείς να επιτύχει αυτό το επίπεδο ενότητας με τον Θεό, παρόλο που δεν επιτυγχάνει τη διάκριση είτε του Γκουρού είτε του Αβατάρ. Κάποιος πετυχαίνει τη διάκριση του Γκουρού ή του Αβατάρ επειδή επιλέγει να γίνει δάσκαλος πνευματικότητας…αν δεν επιλέξει να γίνει δάσκαλος πνευματικότητας δεν σημαίνει ότι δεν έχει επιτύχει το επίπεδο του Γκουρού ή του Αβατάρ.

[ad_2]

Source by Dorothy M. Neddermeyer, PhD

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

This div height required for enabling the sticky sidebar