Πέντε ομοιότητες μεταξύ θρησκείας και πνευματικότητας

Όταν ήμασταν παιδιά μας ρωτούσαν, ποιο ήρθε πρώτο, το κοτόπουλο ή το αυγό; Αν βασίζαμε την απάντησή μας στην ιστορία της δημιουργίας στη Βίβλο, θα απαντούσαμε, Κοτόπουλο. Αλλά αν βασίζαμε την απάντησή μας στην εμπειρία μας στην εκτροφή κοτόπουλων, η απάντησή μας θα ήταν, Αυγό.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για την απάντηση στην ερώτηση, Ποιο ήρθε πρώτο, Θρησκεία ή Πνευματικότητα;

Όσον αφορά την εμπειρία μας με θρησκευτικά βιβλία και συζητήσεις, η θρησκεία ήρθε πρώτη. Μόνο τώρα όλο και περισσότεροι μιλούν για την πνευματικότητα και γράφουν γι’ αυτήν. Όσον αφορά την προέλευση της πραγματικότητας πίσω από αυτές τις λέξεις ή ως προς το αντικείμενο της κατανόησής μας, η πνευματικότητα ήρθε πρώτη. Το πνεύμα ήταν εκεί πριν υπάρξει οποιαδήποτε θρησκεία. Ο Θεός ήταν εκεί πριν υπάρξει κάποιος να τον προσκυνήσει.

Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι η πνευματικότητα είναι παρακλάδι της θρησκείας. Για πολλούς αιώνες οι άνθρωποι ομολογούσαν τη θρησκεία. Μερικοί από αυτούς αντιτάχθηκαν έντονα σε θρησκείες άλλες δικές τους. Οι Χριστιανοί για πολλούς αιώνες αντιτάχθηκαν στον παγανισμό, το Ισλάμ, τον Ινδουισμό, τον Βουδισμό και οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Αυτό έχει συμβεί και με τον παγανισμό, το Ισλάμ και τα υπόλοιπα σε σχέση με τις άλλες θρησκείες. Αντιτάχθηκαν επίσης σε άλλες θρησκείες.

Αλλά όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι η απλή θρησκεία δεν μπορεί να απαντήσει στη βαθύτερη επιθυμία τους για μια καλύτερη εμπειρία ζωής. Έτσι, στράφηκαν σε κάτι βαθύτερο και καλύτερο από τη θρησκεία. Αυτό το βρήκαν στην πνευματικότητα.

Επειδή η πνευματικότητα κατά μία έννοια είναι παρακλάδι της θρησκείας, είναι βέβαιο ότι θα υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ τους, όπως ακριβώς η ομοιότητα μεταξύ του αυγού και του κοτόπουλου.

Πρώτον, και οι δύο πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη κάποιου είδους. Η θρησκεία πιστεύει στον Θεό Πατέρα ή στον Ιησού, ή στον Αλλάχ, ή στο Μπράχμαν ή στο Τάο. Η πνευματικότητα πιστεύει επίσης σε αυτόν τον Θεό ή μπορεί να συλλάβει τον Θεό ως παγκόσμια ή πρωταρχική ενέργεια. Και οι δύο πιστεύουν ότι ένα τέτοιο ον έχει δύναμη υψηλότερη και μεγαλύτερη από αυτή που έχουμε.

Δεύτερον, τόσο η θρησκεία όσο και η πνευματικότητα επιθυμούν να έχουν σχέση με αυτή την ανώτερη δύναμη. Αν και η φύση της σχέσης είναι διαφορετική στη θρησκεία από την πνευματικότητα, η επιθυμία για αυτή τη σχέση υπάρχει. Η θρησκεία συνδέεται με αυτή την ανώτερη δύναμη με φόβο και τρόμο. Η πνευματικότητα συνδέεται με αυτή την ανώτερη δύναμη με αγάπη και στοργή.

Τρίτον, τόσο η θρησκεία όσο και η πνευματικότητα έχουν τελετουργίες και πρακτικές που εμβαθύνουν τη θρησκευτικότητα ή την πνευματικότητα κάποιου. Η θρησκεία έχει συνήθως ιερές τελετές ή μυστήρια. Η πνευματικότητα έχει συνεδρίες διαλογισμού ή γιόγκα.

Τέταρτον, και οι δύο έχουν σεβασμό για το ιερό, το άλλο εγκόσμιο. Αυτό δεν είναι μόνο σεβασμός στον Θεό. Αυτός είναι ο σεβασμός στην πραγματικότητα που είναι πέρα ​​από τις αισθήσεις και τη λογική μας. Όταν η θρησκεία ωθεί αυτόν τον σεβασμό στα άκρα, γίνεται δεισιδαιμονία. Όταν η πνευματικότητα ωθεί αυτόν τον σεβασμό στα άκρα, γίνεται θρησκευτική πνευματικότητα.

Πέμπτον, και οι δύο φοβούνται την αποτυχία. Στη θρησκεία αυτή η αποτυχία τιμωρείται από τη φωτιά της κόλασης ή την επανάληψη της ύπαρξης ή κάποια άλλη χειρότερη μοίρα. Στην πνευματικότητα αυτή η αποτυχία είναι η αδυναμία να συνειδητοποιήσει κανείς την πραγματική του αξία ή αξία και το πεπρωμένο μιας ζωής χωρίς νόημα. Η κόλαση, η επανάληψη της ύπαρξης, η ανυπαρξία, το ανούσιο είναι μορφές τιμωρίας για την αποτυχία, είτε στη θρησκεία είτε στην πνευματικότητα.



Source by Jose Bulao

Σχολιάστε