Ενσυναίσθηση – Θεμελίωση Αρετής στην Πνευματικότητα και τη Γονεία

/
/
/
80 Views

[ad_1]

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο ανατροφής για την καλλιέργεια αρετών όπως η ευγένεια, η ειλικρίνεια και η γενναιοδωρία στα παιδιά. Ο συγγραφέας προσδιόρισε τη βασική αρετή – την αρετή από την οποία πηγάζουν όλες οι άλλες – ως ενσυναίσθηση. Η ικανότητά μας να καταλαβαίνουμε πώς νιώθουν οι άλλοι, τι τους πληγώνει ή τους βοηθάει, είναι το θεμέλιο για όλες τις ενάρετες πράξεις μας προς τους άλλους.

Ως κάποιος που ενδιαφέρεται τόσο για την πνευματικότητα όσο και για την ανατροφή των παιδιών, το βρίσκω ενδιαφέρον να το σκεφτώ, γιατί η ενσυναίσθηση είναι επίσης η βασική αρετή που προσδιορίζεται στις περισσότερες θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις. Ο Χρυσός Κανόνας, «συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται», προσδιορίζεται με κάποια μορφή σε κάθε παράδοση που μπορώ να σκεφτώ.

Τι ακριβώς είναι λοιπόν η ενσυναίσθηση; Η σκέψη για το τι σημαίνει πραγματικά η ανάπτυξή του στα παιδιά παρέχει πολλές ενδείξεις. Υπάρχει διαφορά στο να πείτε στο δίχρονο παιδί σας να μην δαγκώσει γιατί θα πάρει ένα τάιμ άουτ έναντι του να το βοηθήσετε να καταλάβει ότι βλάπτει το άλλο άτομο. Υπάρχει διαφορά μεταξύ του να πείτε στην πεντάχρονη σας να μην φωνάζει κάποιον με το όνομα επειδή “δεν είναι “ωραίο” έναντι του να της δείξετε πώς στεναχωρεί τον άλλον. Και υπάρχει διαφορά μεταξύ του να διδάξετε στο tween σας να μην πειράζει κάποιον επειδή «είναι λάθος» και επειδή μπορεί να προκαλέσει πραγματικό πόνο στο θύμα.

Η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης απαιτεί να ξεπεράσουμε την τιμωρία, τα κοινωνικά ήθη ή ακόμα και τις ιδέες για το σωστό και το λάθος. Απαιτεί να αφιερώσουμε χρόνο για να κάνουμε ερωτήσεις όπως “πώς νιώθετε όταν κάποιος σας δαγκώνει/ σας φωνάζει με όνομα/ σας πειράζει;” Η ουσία της ενσυναίσθησης είναι η ικανότητά μας να αισθανόμαστε ή να κατανοούμε τον πόνο κάποιου άλλου σαν να είναι δικός μας.

Συχνά το σκέφτομαι αυτό όταν βγαίνει μια ιστορία για ένα σωρό tweens ή εφήβους που εκφοβίζουν έναν συνομήλικο (συχνά διαδικτυακά) μέχρι το σημείο της αυτοκτονίας ή σχεδόν αυτοκτονίας. Οι γονείς των θυτών συχνά σοκάρονται, λέγοντας το συνηθισμένο «Είναι τόσο καλό παιδί, μαθητής, εθελοντές στην εκκλησία» κ.λπ. Και αυτό μάλλον είναι αλήθεια. Αλλά είναι στη φύση των εφήβων να επαναστατούν και να δοκιμάζουν τα όρια, οπότε αν η «καλή» συμπεριφορά τους βασίζεται εξ ολοκλήρου στο φόβο της τιμωρίας ή στην επιθυμία να ευχαριστήσουν τους ενήλικες ή στην αίσθηση κοινωνικής ευθύτητας, είναι προορισμένοι να θέλουν να σπάσουν και αψηφήσει αυτές τις προσδοκίες κάποια στιγμή. Και είναι επίσης φυσικά αυτο-απορροφημένοι, απορροφημένοι σε μια από τις πιο έντονες μεταβάσεις ζωής που υπάρχουν. Έτσι, εκτός και αν έχουν μια ισχυρή βάση για να λαμβάνουν υπόψη πραγματικά τα συναισθήματα των άλλων, πολύ συχνά η ενσυναίσθηση δεν θα προκύψει φυσικά.

Το ίδιο ισχύει για εμάς τους ενήλικες, και φαίνεται τέλεια από τη διαφορά μεταξύ αυτού που θα αποκαλούσα «ηθική ευγένεια» και της αληθινής συμπόνιας. Οι περισσότερες θρησκείες, με τη μορφή του Χρυσού Κανόνα τους, συνδέουν την προσήλωση σε κάποια μορφή τιμωρίας, είτε πρόκειται για καταδίκη, κακό κάρμα ή αιώνια αυταπάτη. Ή, διατυπώνουν οράματα για το τι σημαίνει να είσαι ο «τέλειος πνευματικός άνθρωπος» – ο άγιος, ο ευσεβής, ο φωτισμένος. Έτσι, εάν έχουμε θρησκευτική ή πνευματική τάση, προσπαθούμε να τηρήσουμε την ηθική γραμμή, είτε από φόβο είτε από ενοχές. Είτε έτσι είτε αλλιώς, δεν νιώθουμε απαραίτητα αληθινή ενσυναίσθηση.

Η ανάπτυξη αληθινής ενσυναίσθησης απαιτεί έναν συνδυασμό αυτογνωσίας και προσοχής προς τους άλλους. Πρέπει να είμαστε πραγματικά αρκετά παρόντες στις συναναστροφές μας για να αντιληφθούμε τι αισθάνεται ο άλλος και να έχουμε αρκετή επίγνωση των εσωτερικών μας λειτουργιών ώστε να εγκαταλείψουμε τυχόν προσκολλήσεις που έχουμε με τις κρίσεις ή το αποτέλεσμα. Τότε θα νιώσουμε μια φυσική και πραγματική σύνδεση με τους άλλους, και αυτό είναι στην πραγματικότητα η ενσυναίσθηση. Η συνδεσιμότητα είναι ο λόγος που τόσες πολλές πνευματικές παραδόσεις ενσωματώνουν πρακτικές που έχουν σχεδιαστεί για να εμπνέουν συμπόνια και ενσυναίσθηση. Το να λέμε «είμαστε όλοι συνδεδεμένοι» είναι φιλοσοφικό, αλλά στην πραγματικότητα το να νιώθουμε την ενότητά μας, να το βιώνουμε, είναι η ουσία της προσωπικής πνευματικότητας και μυστικισμού.

Είτε λοιπόν είναι στα παιδιά μας είτε στον εαυτό μας, έχει μεγάλη αξία να δούμε τι πραγματικά παρακινεί την ευγενική συμπεριφορά. Η ενσυναίσθηση δεν είναι να δικαιολογούμε τους άλλους, λέγοντας «δεν μπορούν να το βοηθήσουν» όταν μας αδικούν. Αλλά έχει να κάνει με το να αισθάνονται αυτό που νιώθουν, να προσπαθούν να το καταλάβουν και να νιώθουν μια σύνδεση χωρίς καταδίκη ή μαρτύριο. Η ενσυναίσθηση είναι ίσως το μεγαλύτερο πνευματικό δώρο που μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας, στα παιδιά μας και στον κόσμο.

[ad_2]

Source by Lisa Erickson

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

This div height required for enabling the sticky sidebar