Αν ήξερα μόνο γιατί

/
/
/
74 Views

[ad_1]

Η μητέρα μου είχε ένα αγαπημένο ζευγάρι κάλτσες. Δεν ήταν απλώς ροζ, αλλά φούξια. Αστειευτήκαμε γιατί τα φορούσε όλη την ώρα. Όλοι έχουμε ρούχα με τα οποία νιώθουμε καλά – που μοιάζει περισσότερο με προεκτάσεις του εαυτού μας παρά με ρούχα. Είναι ανακουφιστικά και προστατευτικά.

Οι φωτογράφοι σας λένε ακόμη και να φέρετε μαζί σας τα αγαπημένα σας ρούχα στις φωτογραφίσεις. Κι αυτό γιατί, ανεξάρτητα από την κατάστασή τους, φωτογραφίζουμε καλύτερα με ρούχα που μας κάνουν να νιώθουμε χαρούμενοι και χαλαροί.

Ωστόσο, ποιος ξέρει τι συμβαίνει τελικά σε αυτά τα αγαπημένα αντικείμενα; Όταν οι κάλτσες της μαμάς μου φθαρούν, προσπαθήσαμε να τις αντικαταστήσουμε αλλά δεν ήταν ποτέ ίδιες. Αυτά τα αντικείμενα χάνονται ή αντικαθίστανται με νέα αγαπημένα, δωρίζονται κατά λάθος ή τόσο φθαρμένα κάποιος πρέπει να τα πετάξει για να μην τα φορέσουμε. Οι άνθρωποι δεν είναι απλώς πλάσματα συνήθειας, είμαστε πλάσματα άνεσης. Οι ανέσεις των πλασμάτων είναι εξωτερικές εκδηλώσεις της επιθυμίας μας για εσωτερική άνεση.

Μεγαλώνοντας πηγαίναμε στο Τέξας κάθε χρόνο για να επισκεφτούμε την οικογένεια. Μείναμε με την αγαπημένη μου θεία και θείο. Ο θείος μου με έπαιρνε πάντα στην άκρη και μιλούσε για τον Ιησού. Το κύριο μέλημά του ήταν ότι «σώθηκα». Κάθε χρόνο ρωτούσε: «Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σου;». Θα έλεγα πάντα την οικογένεια, την καριέρα μου στον χορό ή κάποια άλλη απάντηση που ήξερα από την έκφρασή του ότι ήταν λάθος.

Θα έλεγε ότι ο Θεός έπρεπε να είναι πρώτος στη ζωή μου πριν από την οικογένεια ή οτιδήποτε άλλο. Ήξερα ότι το έκανε αυτό από αγάπη, αλλά με μπέρδεψε. Δεν μπορούσα να φανταστώ να βάλω τίποτα μπροστά από τους ανθρώπους που αγαπούσα. Το καταλαβαίνω τώρα.

Οι άνθρωποι είναι ατελείς. Οι καρδιές και οι ψυχές μας ποθούν την τέλεια ένωση και ολότητα που ασυνείδητα γνωρίζουμε ότι υπάρχει. Το αναζητούμε σε ανθρώπους, πράγματα, επιτυχία, φήμη, χρήματα, σχέσεις ή ναρκωτικά για εκείνους που αποφασίζουν να το δημιουργήσουν συνθετικά, αλλά αυτό το συναίσθημα ροκανίσματος παραμένει.

Η ζωή στη γη είναι εύθραυστη. Οι άνθρωποι είναι εύθραυστοι. Όσο πιο σκληρό είναι το εξωτερικό, τόσο πιο εύθραυστο το εσωτερικό. Η Γη είναι ένας όμορφος αλλά ταραγμένος και απρόβλεπτος πλανήτης. Αντικατοπτρίζουμε τους αυξανόμενους πόνους και τους συνεχείς κύκλους αλλαγής δίπλα στη Μητέρα Γη. Όπως οι τυφώνες, οι σεισμοί και άλλες γήινες διεργασίες, τυφλώνουμε όταν συμβαίνουν πράγματα που δεν πιστεύαμε ποτέ πιθανά. Η πιο ανθρώπινη ιδιότητά μας παρεμποδίζει τον φόβο μας να είμαστε εκτός ελέγχου και επιθυμούμε να μάθουμε ΓΙΑΤΙ.

Νιώθουμε άβολα που δεν ξέρουμε. Μας αρέσει να έχουμε λόγο, εξήγηση και σε πολλές περιπτώσεις κάποιον να κατηγορούμε. Αγχώνουμε και φοβόμαστε όταν δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε πράγματα (ρίζα ξενοφοβίας). Αν απλώς ξέραμε ΓΙΑΤΙ σκεφτόμαστε, θα ήταν πιο εύκολο να το αποδεχθούμε. Χάνουμε ανθρώπους που νοιαζόμαστε, οικογένειες καταρρέουν, δουλειές και φιλίες τελειώνουν. Ξοδεύουμε τόσο μεγάλο μέρος της ζωής μας επενδύοντας σε πράγματα που είναι μόνιμα και ο κόσμος μας κλονίζεται μέχρι τον πυρήνα όταν τα πράγματα που πιστεύαμε ότι ήταν μόνιμα αποδεικνύονται ότι δεν είναι.

Κλωτσάμε, ουρλιάζουμε και ξαναρωτάμε: “Γιατί; Γιατί συνέβη αυτό;” Όταν συμβαίνουν τραυματικά γεγονότα, είναι μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι η πλήρης εκπλήρωση που αναζητούμε δεν προέρχεται από τον άνθρωπο ή από οποιαδήποτε γήινη πηγή. Προέρχεται από τη Μητέρα/Πατέρα Θεό, Δημιουργό, Υπέρτατο Όν, Μεγάλο Πνεύμα, Ανώτερη Δύναμη – αυτό που είναι μεγαλύτερο από εμάς, το σύνολο από το οποίο αποχωριστήκαμε όταν ήρθαμε στη γη. Ο λόγος που ο θείος μου είπε να βάλει πρώτα τον Θεό είναι επειδή ο δημιουργός είναι η μόνη αληθινή σταθερά.

Όταν χάνουμε πράγματα, συχνά τα αναζητούμε σε μέρη που περιμένουμε να βρίσκονται αντί να ανοίγουμε το μυαλό μας στην τρελή πιθανότητα ότι βρίσκονται κάπου όπου δεν έχει νόημα να βρίσκονται. Είμαστε μπλοκαρισμένοι από τις προσδοκίες μας “Πώς μπορεί ένας συνδετήρας να αναπηδήσει και να προσγειωθεί 6 πόδια μακριά στην άκρη του;” Αλλά έγινε και έπρεπε να αλλάξεις οπτική γωνία για να το δεις. Και δεν μπορείτε να βρείτε αυτό που δεν χάθηκε ποτέ εξαρχής. Ήταν εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια κρυμμένο, περιμένοντας να βρεις έναν άλλο τρόπο να δεις.

Υπάρχει λόγος που ονομάζονται αυξανόμενοι πόνοι. Οι άνθρωποι είναι καλωδιωμένοι να αντιστέκονται στην αλλαγή. Ακόμη και όταν η ανάπτυξη είναι εμφανώς θετική, είναι δύσκολο να το επεξεργαστούμε. Ξεπερνάμε πράγματα που δεν μας εξυπηρετούν πλέον, χωρίς να γνωρίζουμε ότι φυτέψαμε τους σπόρους για να συμβεί αυτή η αλλαγή. Αφήσαμε τα νήματα και τα κουρελιασμένα πράγματα για να ανοίξουμε δρόμο για το νέο και καλύτερο. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάτι ανεξήγητο, τα μικρά μυαλά προσπαθούν να εκτελέσουν το “X” μέσω της βάσης δεδομένων τους για την κοσμοθεωρία. Όπως ορίζεται από τον Jerry Solomon, η κοσμοθεωρία είναι:

… “τις αγαπημένες υποθέσεις ή υποθέσεις που έχετε σχετικά με την τελική πραγματικότητα, τα ανθρώπινα όντα και τη σχέση μεταξύ των δύο”.

Εάν το “Χ” δεν εμφανίσει κανένα αποτέλεσμα, τότε το “Χ” ισούται με κακό, λάθος ή ανύπαρκτο. Τα μεγάλα μυαλά γνωρίζουν πόσα λίγα γνωρίζουμε σε ένα απέραντο σύμπαν και βρίσκουν χαρά να επεκτείνουν το μυαλό τους για να ανακαλύψουν τι μπορεί να είναι το “Χ”. Δεν έχουμε την προοπτική να κατανοήσουμε ή να δούμε τη δημιουργική εξέλιξη γεγονότων πολύ μεγαλύτερα από εμάς. Η ανάπαυση στον Θεό της καρδιάς σας θα σας φέρει παρηγοριά και αγάπη που είναι αιώνια ανεξάρτητα από το τι έχει εκδηλωθεί γύρω σας. Γιατί συμβαίνει αυτό? Γιατί τα πράγματα αλλάζουν.

«Το μυστικό της αλλαγής είναι να εστιάζεις όλη σου την ενέργεια, όχι στην καταπολέμηση του παλιού, αλλά στην οικοδόμηση του νέου». ―Σωκράτης

[ad_2]

Source by Diane Keys

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

This div height required for enabling the sticky sidebar